SAATE BAKMAK - senaryo öykülem 1

Denizin üzerinde yürüyoruz varsayalım

Denizin ne güzelliği kalır ki

Boğulup ölmeyi bilmiyoruz varsayalım

Yüzmenin ne anlamı kalır ki

Evden çıkarken saate baktı, 21:05. Sokakta kimse yoktu. Belediye asfalta mıcır dökmüş, kaldırım ıskalanmamıştı. İçinden söylenmeye başladı. “Madem işi yarın yapacaksın, akşamdan inşaata çevirmesen geberir misin? Neyse siktir et” deyip yola devam etti. Bunlarla uğraşacak vakti yoktu. Şirin’i alıp bir an önce karşıya geçmeliydi. Yerde bozuk para sesi duydu. Cebindeki bozuk paraları yokladı. Öğlen yediği dönerin para üstü eksiksizdi.

Doğancılar parkının karşısındaki durağa gelip bekledi. Gelen dolmuşta yer olmadığından binemedi. Paketten bir sigara çıkardı. Çakmağın gazı azaldığından zor yaktı. Hazır gazı azalmışken, sırf ses olsun diye çakmağı duvara vurup patlatacaktı ki köşedeki karakolu hatırlayıp vazgeçti. Dolmuşa bindiğinde saate baktı, 21:21. Haldun Taner’in önüne geldiğinde beyine işleyen lağım kokusunu aldı. Karnının gurultusunu duydu. “Gidip bir şeyler atıştırsam mı?” diye düşündü. Vakit yoktu, vazgeçti. Yolun karşısına geçecekti ki tiyatronun yanındaki gazete bayisinde Zeynep’i gördü. İçinde bir korku ve heyecan belirdi. Yanına gidip gitmemekte kararsız kaldı. Halbuki bir gün karşılaşmaları durumunda soğukkanlı olmak için provalar bile yapmıştı.
Zeynep’i en son Beşiktaş iskelesinde terk edildiği gün görmüştü. İki gün sonra telefondaki ses “ben İsveç’e amcamın yanına gidiyorum” diyor ve gidiyordu. Zeynep’in gidişinden sonra zor günler geçirmiş, toparlanması bir yıl sürmüştü. Sanki hiç var olmamışcasına ortadan kaybolan Zeynep’i görünce ne yapacağını bilemedi. Ansızın onu görmüş olması, gidişinin ilk zamanlarında olsa belki de gidip tepki gösterirdi. Öfkesinin edindiği yerden ayrıldığını fark etti. Kendisini savunmasız hissetti. Korku, heyecan ve bok kokusu sağlıklı düşünmesini engellemeye başladı. Dönüp hızla ışıklara yöneldi. Yeşil ışık yandığında tek tek takibi imkansız bir insan güruhunu topluca takip ederek karşıya geçti. Kalabalığa karıştı. Kalabalıktan belki de ilk kez bu ölçüde sevinç duydu. İş Bankası’nın önüne gediğinde saate baktı, 21:44. Düşünmeye başladı. “Neden yanına gitmedim ki? Oysa o kadar hayalini kurmuştum bu anın. Şimdi bir aptal gibi kaçıyorum. Ne olursa olsun yüzleşmem lazım.” Geri dönüp arabalara aldırmadan koşarak karşıya geçti. Gazetecide göremedi. Etrafa baktı, bulamadı. Telefonu çaldı. Arayan Rıfat;
- Abicim geleceksin değil mi? Bak herkes geliyor

- Birazdan Şirin’i evden alıp gelicem

- Şirin’de mi gelecek?

- O da ne demek?

- Anlatırım. Niye sen evinden alıyorsun? Ne kılıbık adamsın ha ha ha

- Musluğu bozulmuş. Bir bakıp gelecez işte

- Dediğim gibi kılıbık bir adamsın işte

- He he öyle tamam. Neyi anlatacaktın?

- Neyse abicim. Kim gelecekmiş biliyor musun?

- Kim?

- Senin Zeynep

Sessizlik... Heyecanı ve korkusu iyice arttı.

- Şimdi Yılmaz söyledi. İsveç’ten dönmüş. Geçen aramış, herkesi de sormuş. O da davet etmiş. 

Sessizlik…

- Gelecek misin?

- Tamam, bir saate kadar gelirim

- Tamam

- Alo Rıfat kapattın mı?

Telefonun kapandığını anladı. Aradı. 

- Abicim hiç kimse konuşmamızı duymadı değil mi?

- Olur mu lan. Tuvaletten arıyorum. Hem bi dur da işeyip masaya döneyim. Belki bir şeyler konuşurlar

- Tamam görüşürüz

Saate baktı, 21:50

*

Zeynep ile tanışmaları birçok insanın tanışmasına kıyasla daha farklıydı. Bir barda, bir arkadaş ortamında, sosyal bir aktivite ortamında değil de bir esnaf lokantasında tanıştılar. Gerçi bu duruma çokta tanışmak denilemezdi. Bazı şeyler durup dururken gerçekleşir. Hayat o gün birlikte olmaları yönünde ‘şans’ını kullanmıştı belki de. Yemeği, dört kişilik bir masanın çapraz köşelerinde, hiç konuşmadan, birbirlerinin gözlerinin içine bakıp, utanarak yediler. İstemeden de olsa öyle dikkat ettilerki yemekleri aynı anda bitmişti. Garson boşları toplayana kadar kalkmadılar. Ardından aynı anda kalkıp kasaya yöneldiler. Birbirlerine baktılar

- Siz buyurun hanımefendi

- Teşekkürler

Zeynep hesabı ödediğinde çıkışı yavaştan aldı. Zeynep’in hemen arkasından çıktı.

- İyi günler cennet çiçeği

- İyi günler

Düşündü. “Cennet çiçeği diye içimden mi dedim? Yoksa sesli bir şekilde mi?” Utandı. Zeynep, dükkanın sağ taraftan yola koyulurken, kendisi sol taraftan çıktı. Yirmi metre yürümemişti ki içi içini yemeye başladı. Geri döndü, adımları hızlandı. Dört yola geldiğinde etrafa baktı. İşte oradaydı. Yolun karşısına geçmiş yürüyordu. “Tuhafiyeciye girdi, pastaneden çıktı. *” Bir şekilde tanışmalıydı. Fakat nasıl yapacağını bilmiyordu. Saate baktı, 15:31.

Aradan 3 ay geçmiş, artık çok yakın iki arkadaş olmuşlardı. Birbirlerine aşık oldukları gün gibi ortada olmasına rağmen bir türlü sevgili olamamışlardı. Belkide ilişkileri klasik cümlelere, klasik yakınlaşmalara bir türlü gelemediğinden öyleydi. Çünkü ikisinde de bir önceki ilişkilerinin yaraları vardı. Artık korkuyu devre dışı bırakıp adım atmalıydılar. Kadın, hep sihirli cümleler bekler diye düşünür erkek. Dayanamayıp bir gün aradı. Sarhoşluğunda etkisiyle “Zeynep seni seviyorum” diye haykırdı.

*

Kafasında soru yağmuru başladı. “Şirin’e bir bahane uydurup yalnız mı gitsem? Birlikte gitsek Şirin’i nasıl tanıştırayım? Kesin anlar. Belki orda tepki göstermez. Ama haklı olarak sonradan gösterir. Diyelim ki yalnız gittim. Zamanla yeniden ilişkiye başladık. Peki bunu Şirin gibi bir insana nasıl yaparım? Beni sevdiğine eminim. Şirin, gördüğün en iyi, en güzel kadın değil miydi? Ayrıca Zeynep’in beni tekrar isteyeceği nereden belli? Mekana yalnız gideceği ne malum? Kesin oralarda birini bekliyordu? Beklediği adam gelince vapurla karşıya geçeceklerdi. Ama bir şeylerde alabilir. Sigara almaz. Bırakalı nereden baksan 3 yıl oldu. Ya yeniden başladıysa? Diyelim ki oraya yalnız gitti. Belki de İsveç’de bir ilişkisi var. Yılmaz ya da bir başkası Şirin’den söz etmişse? Kimse söylemediyse de Yılmaz söyler. Bu gece gelişi kafa karıştırmak için olabilir. Kadınlar kafa karıştırmaya bayılırlar zaten.” 

Aklındaki sorular lağım kokusununda etkisiyle iyice dayanılmaz bir hal aldı. İlkokuldayken foseptik çukuruna düştüğü anı hatırladı. Ölüme boyun eğdiği ilk andı. Herkes ölümünün ne sebeple olacağını merak eder. Ama çok az kişi ölümü gerçekten ister. Telefon çaldı. Arayan Şirin;

- Canım nerdesin?

- Birazdan geliyorum canım. Saat kaç?

- 10 a 10 var

- Tamam, 10 dakikaya geliyorum

-Tamam, bekliyorum by

Zili çalarken saate baktı, 22:01.

- Hoş geldin hayatım. Nasılsın?

- Hoş buldum güzelim. Biraz başım ağrıyor ama iyiyim. Sen nasılsın bakalım?

- Ben de iyiyim. Sen otur, lavaboya gidip geliyorum

- Tamam

- Şirin… (seslenerek)

- Efendim sevgilim

- Şair hanım yoklar mı?

- Nilgün mü?

- Evet

- Çıktı. Annesi rahatsızlanmış

- Önemli bir şey mi?

- Yok canım grip olmuş herhalde

- Aç mısın? Bir şeyler hazırlayayım

- Sağ ol, aç değilim. Rıfat aradı. 1 saate falan gelecez dedim. Ayıp olmasın millete çabuk gidelim. Ben musluğa bakarken sen o arada hazırlanırsın

Mutfağa geçti.

- (seslenerek)Şirin musluk sıkışmış. İngiliz anahtarı gibi bir şey var mı?

- Zannetmiyorum

- O zaman çıkalım. Kötü görünüyor zaten. Ben yapamam herhalde. En iyisi yarın bir usta getireyim

Mutfaktan çıkarken Şirin sarıldı.

- Gitmesek olmaz mı?

Sessizlik…

- Burda kalalım. Sadece seninle olmak istiyorum

Sessizlik… Sessizlik hayır demekti.

- Hey yakışıklı sana diyorum

- Gidelim güzelim, arkadaşlara ayıp olur. Biliyorsun kırk yılda bir görüşüyoruz

Bunu söylerken arkadaşlarının umurunda olmadığını, tüm derdinin Zeynep olduğunu biliyordu. Giyinildi. Kapıdan çıkıldığında saate baktı, 22:29.

- 2 kişi Taksim alır mısın?

*

Şirin ile tanışmalarına, ilişkilerinin henüz devam ettiği zamanlarda Rıfat’ın sevgilisi vesile olmuştu. Şirin, Zeynep gibi inişli çıkışlı olmayan, daha sade biriydi. Bir akşam hep birlikte gidilen mekanda baş başa bırakılmışlardı. Şirin, biten ilişkisinden yara almış kadınların tüm özelliklerini taşıyordu. Fakat, yüzü solgun olmasına rağmen, duru bir güzelliğe sahip, zarif, genç bir kadındı. Onunla birlikte olan bir çok erkek zamanla ona aşık olabilirdi. Eskilerin tarifiyle ayın on dördü gibi güzeldi. O akşam bir birbirlerinden hoşlandılar. Mekandan çıktıklarında hiç müşteri kalmamıştı. Saate baktı, 03:45. 

*

AKM’nin önünde indiler. 

- Ben acıktım. Kızılkayalarda ıslak hamburger yiyelim mi?

- Tamam gidelim, ama sen ye, canım bir şey istemiyor

- Gergin gibisin

- Bugün çok yorucuydu, olabilir

Büfeden çıkarken saate baktı, 23:01. Büyükparmakkapı sokağının girişinde Ali’yle karşılaştılar. Ali, çok konuşan biri olduğundan konuşmayı uzatmamaya çalıştı. Bir iki hoşbeş ettikten sonra “Abi acelemiz var. Bizi bekliyorlar. Sonra görüşürüz” deyip mekana doğru yürümeye başlandı.

- Acelen ne böyle canım?

- Bu adamı pek sevmem. Uzaklaşmak istedim

Zeynep’i bir an evvel görme isteyişi, bir zebranın, timsahlara yakalanma pahasına, nehirden kana kana su içmesine benziyordu. Mekanın kapısına gelindiğinde saate baktı, 23:25.

Önceki gece bir rüya görmüştü. Bir kız ağacın üzerine çıkmış kendisine gülüyor, gülümsedikçe saçtığı ışık gözlerini kamaştırıyordu. Karşılık verip gülmeye çalıştığında gülemedi. Denedikçe gözlerinden akan yaşlara şaşırdı. “Bu Zeynep değil mi?” diye söylendi durdu. Seslenmek istedi. Sesi çıkmadı. Uyandığında kedisi Mır, şaşkın şaşkın kendisine bakıyordu. Elini gözlerine götürdü. Yanaklarına kadar sırılsıklamdı. Saate baktı, 03:05.

Her zaman Şirin’i buyur etmesine rağmen mekana önce kendisi girdi. Sağ duvarın dibindeki masada oturduklarını gördü. Zeynep’le göz göze geldi. Kalp atışı bir ceylandan daha hızlı olabilirdi. Sakin olup duygularını belli etmek istemiyordu. Zeynep’in yalnız geldiğini gördü, içine su serpildi. Rıfat, Zeynep’in yüzüne baktı, geldiklerini anladı. Arkasını dönüp ayağa kalktı.

- O nerdesiniz yahu?

- Anca geldik abi

- Neyse hoş geldiniz, geçin geçin

Nasılsın, iyiyim muhabbetleri 1-2 dakika sürdü. Garson içkileri getirdi.

Yılmaz;

- Hoş geldiniz, nasılsınız bakalım?

- İyidir be abi, nasıl olsun, aynı koşuşturmaca işte

- Geçen karşılaştığımızda baya yoğundun. İşin zor senin de

- Hiç sorma abi ya

- Bak Zeynep'te aramızda gördün mü?

- Eyvallah gördüm abi.

- Tam selam vericem araya biri giriyor(gülerek)

- Hoş geldin Zeynep

- Hoş buldum. Sizlerde hoş geldiniz

- Hoş bulduk

- Ne kadar oldu geleli?

- 2 hafta oldu

- Nasılsın? İyi misin?

- İyiyim, iyiyim. Sen nasılsın?

- Ben de iyiyim. İyi gördüm seni

- Ben de seni iyi gördüm

Yılmaz;

- Şirin’i Zeynep’le tanıştırmayacak mısın?

- Şirin, Zeynep – Zeynep, Şirin

İçinden Yılmaz’a “tam bir piç” dedi.

Kendisini bir ‘plan’ın içindeymiş gibi hissetti. “Yılmaz’dan her şey beklenir. Rıfat ya da diğerleri böyle bir şey yapar mı?” diye düşündü. Kestirememesine rağmen yapabilecekleri konusunda ciddi şüpheleri vardı. Rıfat, sevgilisini aldattığında terk edilmiş, defalarca af dilemesine rağmen kabul görmemişti. Ne zaman bu konuda konuşsalar, Şirin’in kızı dolduruşa getirmiş olabileceğini söyleyip kendisi ile tartıştığını biliyordu. Diğerlerine de bazı meselelerden dolayı kefil olamazdı. İçinden “iyice paranoyak oldum” dedi. Sohbetler koyulaştı. Bir an çalan müziğe odaklandı. Masadakilere sordu.

- Arkadaşlar şarkıyı kim söylüyor? Bilen var mı? Nasıl bir vicdanın ürünü bu ses? Bu müzik?

Zeynep;

-Mohsen Namjoo’nun Toranj şarkısı. Şirâzî’nin bir şiiridir aslında. Yanlış hatırlamıyorsam bir yerinde şöyle diyor;

-“Dedim zülfünün kokusu dünyamı kaybetmeme sebep oldu. Dedi eğer bilirsen o sana rehber olur.” 

Bu sözleri duyunca, kafası dur duraksız içilen alkolünde etkisiyle iyice karıştı. “Herkes donsa, zaman donsa, hiçbir şey akmazsa belki rahatlarım” diye düşündü. Zeynep yanındaydı. Şirin dünya iyisiydi. Tuvalete gitti. Çıktığında lavaboda Zeynep’i gördü. Yanına gidip yekten sordu.

- Neden kaçtın Zeynep?

-  Bilmiyorum… Gitmem lazımdı. Sana göre kaçmak olabilir, ama aslında öyle değil. Yanlış anlama, sadece senden değil, her şeyden, herkesten. Ama şunu bilmeni isterim. Ben seni hep sevdim…

Zeynep ağlamaklı oldu.

- Gittin diyelim. Ne fark eder ki? Gittin işte. Soğuk bir telefon konuşması yapıp gittin! Peki söyle bari. Kurtulabildin mi?

- Bilmiyorum… Aslında kurtulamadım galiba. Bir şeyleri değiştirmek istedim ama tam değişmedi. Belki de daha beter ettim. 

İleriden Yılmaz’ın gelmekte olduğunu gördü.

- Yüzünü sil. Şimdi içeri geçelim, sonra konuşuruz

- Tamam

Sohbetler yer yer hararetli, yer yer durağan devam etti. Akrep, yelkovanı epey kovalamış, gecenin sonları gelmişti. Mekandan ayrılmak için önce Zeynep hareketlendi.

Yılmaz;

- Arkadaşlar bende kalkayım ya. Sabah işim var. İstersen beraber çıkalım Zeynep?

Zeynep;

- Tamam abi olur. 

El sıkıştılar. Yine görüşelim muhabbetleri de sona erdi. Birbirlerine bakarken öyle kötü görünüyorlardı ki it olsa hallerine acırdı. Mekandan çıkarken saate baktı, 03:05. 


Dönüş yolunda Şirin sadece bir kere konuştu. “Beni oraya götürmek zorunda mıydın?” Cevap veremedi. Şirin’in haklı olduğunu biliyordu. Peki ya kendisine kim hak verecekti. Köprüden geçerken düşündü. “Şimdi atlayıp ölsem..!” Oraya Şirin ile gitmesinin sonuçlarını bilmesine rağmen yine de birlikte gitti.

       An gelir insan hiç mantıklı düşünemez ya da düşünmek istemez. Ama sonuçlarına katlanması gerekir. Bazen hayat bir yol ayrımı, ciddi bir seçim gerektirir. Her insan günün birinde yol ayrımlarına varabilir. Bir çıkış için, bir kurtuluş için. Bu böyledir. Fakat kimisi kurtulur, kimisi unutulur ve çok azı ‘gerçekten’ mutlu olur.

Telefon sesine uyandı. Saate baktı, 08:05.

- Alo

- Efendim affedersiniz rahatsız ediyorum bu saate

- Evet, söyle Sami

- Size İngiltere’den bir kargo varmış. Beni aradılar. Numaramı vermişsiniz herhalde

- Evet ne olmuş?

- Tamam efendim. Yarın kargoya gidip alırım o zaman

- Tamam Sami, sen alırsın

Yeniden uyudu.

Uyandığında gözü duvardaki saate gitti, 08:45. Yanına baktı, yatakta yalnızdı. Seslendi;

- Didem… Didem nerdesin?

- Geldim. Yüzüğümü arıyordum. Neyse banyoda unutmuşum

- Muradali'ye de bi baksaydın. Akşamdan beri öksürüyordu çocuk

- Baktım. Ateşi düşmüş 

- İyi yapmışsın. Gel de biraz daha uyuyalım.

           

Edip Cansever’e saygıyla…

* 'Masumiyet' filminde Bekir karakterinin repliklerindendir. 

Muradali Uğur

Ocak 2014 İstanbul

“Birini sevmeye koyulmak başlı başına bir iş, bir girişimdir. Güç ister, yürek ister, körlük ister. Hatta başlangıçta öyle bir an vardır ki uçurumun üstünden sıçramak ister; düşünmeye kalkarsan aşamazsın onu.”

Jean Paul Sartre